ریش ملامت

دیگر نتوان صحبتی از عشوه وناز تو نمود

                                      دیگر نتوان زمزمه شعر برای تو سرود

آن دم که من از عشق تو دیوانه شدم 

                                   دیوانه شدم،مست شدم حیف برای تو چه سود

                     سرِ دل من فاش شد و ریش ملامت دیدم

                                                             هر جا که روم روی چو دشت است به رود

                      نصرت بزدم بر دل و چشمان خمارم بر راه

                                                             غافل که نموده ای تو جانم نابود

   عاشق شدم و مست و ملولت ای دوست 

                                    عشق به تو چون تیغ روانم فرسود

   "تنها"تو اگر جدا شوی از آن عشق

                                    این جاده و این راه نشاید مسدود

سید محمد علی اسحاقی(تنها)