غزل حافظ

آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت 

آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین 

 کس واقف ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش 

 آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشه چشمم 

سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتادیم چو آمد غم هجران

  در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت

  عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

احرام چه بندیم چو آن قبله نه این جاست

  در سعی چه کوشیم چو از مروه صفا رفت

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید

  هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه

  زان پیش که گویند که از دار فنا رفت

مهدی اخوان ثالث(غزل6 -عاشقانه و کبود)

امشب دلم آرزوی تو دارد.

نجواکنان و بی آرام،خوش با خدایش،

                     می نالد و گفت و گوی تو دارد.

                        - تو آنچه در خواب ببیند.

                             پوشیده در پرده های خیال آفرینند.

                               تو آنچه در قصه خوانند.

                                                                          تو انچه بی اختیارند پیشش.

و آنچه خواهند نامش ندانند-

                         امشب دلم آرزوی تو دارد.

تقدیر

خدا مارو برای هم نمی خواست

 فقط میخواست همو فهمیده باشیم

 بدونیم نیمه ی ما مال ما نیست

 فقط خواست نیمه مونو دیده باشیم

 تموم لحظه های این تب تلخ

خدا از حسرت ما با خبر بود

 خودش ما رو برای هم نمی خواست

 خودت دیدی دعامون بی اثر بود

چه سخته مال هم باشیم و بی هم

 می بینم میری و می بینی میرم

 تو وقتی هستی اما دوری از من

 نه میشه زنده باشم نه بمیرم

 نمیگم دلخور از تقدیرم اما

تو میدونی چقدر دلگیره این عشق

 فقط چون دیر باید می رسیدیم

 داره رو دست ما می میره این عشق